قيامت با همان كفن ظهور و حضور پيدا مىكند . چون مىخواهند اسرار قيامت را در مناسك و مراسم حج تجلّى دهند ، از اين رو فرمودند : لباس ساده در بر كنيد كه هر گونه فخر بر طرف شود . لباس نادوخته ، يعنى لباس احرام بپوشيد تا سفر مرگ در نظرتان مجسّم شود و مسألهء مردن و قيامت در حضورتان حاضر باشد . امام سجّاد به شبلى فرمود : معناى كندن لباس دوخته شده ؛ يعنى « خدايا ! من ديگر لباس گناه در بر نمىكنم و از هر گناهى توبه كردم . » تنها « گناه نكردن » مهمّ نيست ، « اطاعت كردن » مهمّ است ، به همين جهت ، حاجى لباس احرام ؛ لباس نادوخته و رنگ نگرفته و حلال و پاك و جامهء طاعت بر تن مىكند . تلبيه لبّيك گفتن در حال احرام نيز به اين معناست كه : « خدايا ! من هر چه كه حق است ، به آن گويا هستم و از هر چه كه باطل است زبانم را مىبندم . » لبيك گفتن ، تطهير زبان است از هر چه كه معصيت است . زبان قليل الجِرم و كثير الجُرم است . جِرم آن كوچك و جُرمش زياد است . گناهان فراوانى به وسيلهء زبان انجام مىگيرد ؛ از انكار لسانى تا مسألهء غيبت ، تُهمت ، دروغ ، افترا ، مسخره كردن و . . . . راز لبيك گفتن اين است كه : « خدايا ! از اين لحظه متعهّد مىشوم هر چه را كه طاعت تو است بر زبان جارى كنم و از هر چه كه معصيت است